artyści | wydawnictwa | o sztuce książki | program edukacyjny | projekty
Joanna Gwis


Urodzona w 1976 r. Studia: ASP w Łodzi, Wydział Grafiki i Malarstwa. Dyplom z wyróżnieniem: 2000 r. Stypendystka MKiS (1999/2000). Zajmuje się ilustracją, projektowaniem graficznym, typografią i książką autorską. Kierownik artystyczny w wydawnictwie Agora S.A. Nagroda w Konkursie im. W. Strzemińskiego za projekty książek (2000); wyróżnienie za ilustracje w konkursie Pro Bolonia (Warszawa 2002). Udział w kilku wystawach krajowych.

Boska Komedia (Dante Alighieri)
Podróż Dantego przez zaświaty odbywa się jednocześnie na trzech płaszczyznach: realności, alegorii i wizji. Konstrukcja książki stara się podkreślać ten trójpodział, unikając jednocześnie wyraźnego rozgraniczenia pomiędzy tymi trzema sferami. Realność to współczesne miasto, przewijające się w fotografiach miejskich podwórek, starych kamienic, obrazów miejskiego piekła, czyśćca i raju. W miarę wędrówki obrazy tracą na wyrazistości, stają się coraz bardziej rozmyte, przefiltrowane i zniekształcone. Cały czas jest to to samo miasto, równie realne i rzeczywiste, ukazujące jednak wielość swych twarzy, od namacalnej materialności piekła po rozedrganą nierzeczywistość sfer niebiańskich. Alegoria operuje katalogiem symboli. Zaistniałe podczas wędrówki sytuacje i napotkane postacie ucieleśniają różne stany ludzkiej kondycji. Personifikacja abstrakcyjnych koncepcji oparta jest o siedemnastowieczne dzieło "Iconologia" Ceazare'go Ripy. Stylizowane fotografie pojawiające się w książce są współczesną interpretacją tejże ikonologii. Mocno związane z tekstem prowadzą one czytelnika przez równoległy świat alegorii, którego szlakiem podczas swej wędrówki podąża Dante. Ostatnim elementem potrójnej drogi jest świat wizji. Nierzeczywisty, odrealniony, niedający się zwerbalizować i na zawsze pozostający jedynie w sferze pierwotnych, na poły jedynie uświadomionych odczuć i emocji. Pojawia się on jako zbiór prymitywnych, trudnych do interpretacji rysunków. Rysunki przywodzą na myśl pierwsze, dziecięce próby przedstawienia rzeczywistości, naskalne malunki lub współczesne grafitti - nie do końca udane próby werbalizacji wewnętrznego świata, którego przecież nigdy do końca wypowiedzieć nie można. Książka stara się nawiązać do współczesności. Współczesne jest miejskie piekło, alegoryczne przedstawienia i prymitywne grafitti. Współczesność pozostawia ślad poprzez użycie nietypowych materiałów, produktów cywilizacji technicznej - folii i metalu. Współczesność wyraża się poprzez cyfrową obróbkę zdjęć i rysunków oraz zastosowanie nowoczesnych czcionek. Wszystko to ma na celu jedno - ukazanie ponadczasowości przesłania zawartego w "Boskiej Komedii".

Przygody Alicji w krainie czarów (Lewis Carroll)
Świat Alicji jest nieprzewidywalny i samo opisujący się. Książka stara się oddać nastrój odrealnionego świata drugiej strony lustra - poprzez typograficzne zabiegi czyniące z tekstu integralną część ilustrowanego świata próbuje związać treść z formą. Tekst nie przestaje jedynie opisywać, zaczyna także ilustrować, nabierając drugiego, równie ważnego znaczenia. Rozwija myśl Carrolla wymykającą się mu pod postacią mysiego ogonka, czyni słowo nie tylko znaczeniem, ale i obrazem znaczenie to dookreślającym. Połączenie tekstu, liternictwa i ilustracji czyni z książki wielowymiarową mapę alternatywnego świata. Efekt ten dodatkowo wzmagają pocięte kartki książki oraz podzielone na części i porozmieszczane na kilku stronach ilustracje. Nierealny świat staje się wielowymiarowy, nie istnieje tylko "tutaj", pozwala nam zajrzeć także w to, co "nie tutaj". Książka ta to wędrówka przez świat wieloznaczności, niedopowiedzeń, furtek dla wyobraźni, pozwalających ciągle na nowo doszukiwać się kolejnych znaczeń i jeszcze nie przebytych ścieżek.
<< powrót